Vardamir,

Etraf tamamiyle bir çölü andırıyor. Gök yüzünde ne bulut var ne güneş, sadece derin, kırmızı bir renk. Işık nereden geliyor belli değil ancak etrafı görebilmene yetecek kadar ışık var. Şu an durduğun yere göre arka tarafın dümdüz boşluk, ilerisinde ise hafif bir tümsek var ve daha ötesini göremiyorsun. Ancak güçlü elf duyuların sayesinde tümseğin arkasından gelen belli belirsiz bir gürültü duyuyorsun.

Yaratığın leşinin yanından geçip boşa giden okunun olduğu yöne doğru ilerliyorsun. Az ileride yerde bir iz görüyorsun onun ötesinde de okun duruyor.

Yoldaşın yavaş yavaş kendine geliyor ve mutlu bir ifadeyle yanına yaklaşıp kısaca zafer anını kutluyor.

Uma,

Etrafta sessizce ve korkuyla senin goblinleri alt edişini izleyen bir kaç kişi yavaş yavaş öne çıkmaya ve büyük bir mutlulukla sana teşekkür etmeye başlıyorlar. Aralarından iki genç koşa koşa yanına geliyor ve sana istediğin şekilde yardım edeceklerini söylüyorlar.

Vardamir,

Biraz ilerledikten sonra tepenin yanına ulaşıyorsun. Aşağı bakmak için gizlenerek yüzüstü yere yatıyorsun ve yavaşça kafanı kaldırıp aşağıda olanları görmeye çalışıyorsun.

Gördüğün şey seni şok ediyor, hayatında hiç görmediğin bir sahne ile karşılaşıyorsun ve bu şok edici an midenin kalkmasına ve başının dönmesine sebep oluyor. Aklından lanetler okumaya başlıyorsun ve aşağıdaki iğrenç manzarayı izlemeye devam ediyorsun.


Binlerce iblis, hatta yüzbinlerce, karşı karşıya iki ordu halinde dizilmiş az sonra başlayacak olan bir savaşın ilk hareketini bekliyorlar. Korkutucu çığlıklar, karşı tarafın moralini bozmak için havada uçuşan kol ve bacak parçaları, etrafta yanan ateşler, bütün bu iğrençlikleri bir anda görmen ellerinin ve kollarının titremesine, kalbinin hızlı hızlı atmasına neden oluyor.

Vardamir,

Kalkıp geri dönmek için hareketleniyorsun, bu durum yaşadığın şoktan dolayı başının dönmesine neden oluyor. Biraz ilerleyip yerde yatan yaratığı incelediğinde onun da ordulardan olduğunu fark ediyorsun. Ancak iki ordu ayrı ırklardan değil, iki tarafta aynı ırktan geliyor. Değişik yaratıklardan da oluşsa genel olarak iki tarafında askerleri biribiryle aynı.

Arkandan savaş öncesi sesleri gelmeye devam ediyor. Ancak savaş bir türlü başlamış değil.

Mantus,

Xender'in kalkmasiyla sen de zaten her zaman hafif olan uykundan uyuaniyorsun. Durumdan sen de haberdarsin. Yakinlarda Luthender gozleri acik bir sekilde duruyor ve genc savasci Darn ise misil misil uyumakta.

Vardamir,

Kurt sana bakarak olumlu bir cevap veriyor, kafanda kurtun "evet hadi artık iş başına" dediğini hissedebiliyorsun. Ne tarafa gitmeniz gerektiğiniz konusunda kurt hiç tereddütsüz bir şekilde hareket ediyor ve az önce gizlice savaşı izlediğiniz tümseğin sol tarafından ilerlemeye başlıyor. Hızla ilerlemeye başladıktan sonra sana dönüp "hadi patron acele et" dercesine bir bakış atıyor ve dilini çıkarıp beklemeye koyuluyor.

Kurtun bu kesin tavırları senin de biraz olsun moralini yerine getiriyor. Ancak hala üzerinde bir ağırlık ve heyecan var.

Mantus,

Luthender yavaşça sana bakıyor. Sadece ay ışığının aydınlattığı gecede etrafta per birşey göremiyorsunuz.
"Xender, burada değil... Nereye doğru gittiğini gördün mü?" diye soruyor sana sessizce.

(Sen Xender'in kalktığının farkındasın ama ne tarafa gittiğinden tam emin değilsin.)

Vardamir,

Kurtunla kurt olup bu karanlık ve kırmızı yerde ilerlemeye başlıyorsunuz. Tepenin aşağısında iki ordu hala karşı karşıya durmakta, nedense bir türlü savaş başlamıyor. Gizli gizli ilerlerken, ileride, çok uzaklarda bir silüet gözüne çarpıyor. Silüet senin gibi tepenin üstünde ve aşağı doğru bakmakta gibi duruyor, ama uzaklıktan dolayı tam emin değilsin.